شب چهارم-

خیلی خسته بودم، خیلی..

شب پنجم-

قلبم از چند ناحیه شکسته و آه از قلب شکسته..

شب ششم-

قرار بود بنویسم از بغض ها و ناراحتی های این مدتم، از تک تک جمله هایی که آزارم داد و هیچ وقت فراموشم نخواهند شد (والبته پست های رمزدار برای خودم)، اما وقت نمیکنم تنها زمان آزادم شب هاست که متاسفانه از خسته گی زود خوابم میبره و انرژی ای برای نوشتن نمی مونه، ضمن اینکه من آدم مینیمال نویسی هستم نه نوشته های طولانی..

شب هفتم-

تو چشم هات که نگاه میکنم و تو چشم هام که نگاه میکنی و دخترک بین مون در حال بالا پایین رفتنه، همون موقع است که دوست داشتنت میاد سراغم...

چشم هام پر از اشکه......

شب هشتم-

چرا حتما باید نباشیم تا قدر همدیگرو بدونیم؟

شب نهم-

اگه مثل قبل پشتم بود، من الان حالم خوب بود؟

شب دهم-

اشک و اشک و اشک و اشک و اشک.....

سال ها بعد که واسه خودت شوماخری شده بودی و من هم از این دنیا رفته بودم، وقتی با اصرار دخترک و همسرش بالاخره ماشین قدیمی ت رو با یه ماشین صفر و مدل جدید عوض کردی، به یاد امشب که من خیلی دلم می خواست بر

حالا جدای از تمام حواشی های زندگی بعد از زایمان (برای من)، بدون شک نمیتونم منکر این بشم که تو بهترین اتفاق زندگی من بودی و خواهی بود ، که این روزها میان و میرن و عشق من به تو همیشه سرجاشه امیر..

کمی هم از دوست داشتن ها..

اصولا من آدم بازی با اعداد نیستم و این اعداد هستند که همیشه منو غافلگیر میکنند، مثل الان که اومدم به مناسبت ششمین سالگرد عقدمون اینجارو آپ کنم، که متوجه شدم پیاده روی ششصدم هستیم و به به..

خدایا ممنون برای خانواده ی کوچیک سه نفره مون..